به گزارش شهرآرانیوز؛ هیچ کودکی با این نیت از خواب بیدار نمیشود که روز والدینش را خراب کند. در واقع، مخالفتهای او معمولاً یک پیام پنهانی را منتقل میکند. زمانی که فرزند شما میگوید «نه»، در واقع این پیام را میدهد: «من هم وجود دارم، من هم نظری دارم و احساسی دارم که میخواهم مورد توجه قرار گیرد.»
حفظ استقلال، یکی از نشانههای سالم رشد روانی در کودکان محسوب میشود. کودکی که هیچگاه مخالفت نمیکند، در آینده نیز قادر نخواهد بود در برابر فشارهای خارجی «نه» بگوید. بنابراین، مسئله این نیست که مخالفتها را خاموش کنیم، بلکه باید یاد بگیریم پیام زیرین آنها را بشنویم.
تربیت مقتدرانه به جای تربیت مستبدانه
تربیت مقتدرانه دقیقاً در نقطه مقابل سختگیری بیچونوچرا و دلسوزی بیحد و مرز قرار دارد. در این شیوه، والدین دو اصل را به طور همزمان پیادهسازی میکنند: تعیین مرزهای روشن و برقراری ارتباط صمیمانه.
دادن حق انتخابهای محدود و مشخص
به جای اینکه بپرسید «چی میپوشی؟» یا بگویید «همین لباس را بپوش»، دو گزینه مورد تایید خودتان را ارائه دهید: «پلوور آبی را میپوشی یا بلوز قرمز؟». این کار باعث میشود کودک احساس کنترل کند و شما نیز به هدف خود برسید.
همدلی قبل از هدایت
قبل از اینکه قانون را تکرار کنید، احساس کودک را تأیید کنید: «میدانم دوست داری بازیمان ادامه داشته باشد و الان سخت است که تعطیلش کنی، اما وقت خواب رسیده است.» وقتی کودک متوجه شود که احساسش درک شده، مقاومت روانیاش کاهش مییابد.
توضیح دلایل به صورت کوتاه و روشن
به جای گفتن «چون من گفتم»، دلیل منطقی ارائه دهید: «الان دستهایمان را میشوریم، چون میکروبها باعث دلدرد میشوند.» دلایل باید کوتاه، ساده و متناسب با سن کودک باشند.
گوش دادن فعال
گاهی فقط نیاز است چند ثانیه مکث کنید، به سطح چشمهای کودک خم شوید و به دلایل او گوش دهید، این کار میتواند حجم زیادی از تنش را کاهش دهد. وقتی کودک ببیند که سخنانش شنیده میشود، دیگر نیازی به لجبازی برای جلب توجه ندارد.
تغییر رفتار کودک، از تغییر در نحوه شنیدن و پاسخگویی ما آغاز میشود. مرزها برای امنیت کودک ضروری هستند، اما این رابطه عاطفی و احترام متقابل است که قوانین را قابل قبول میکند. در نهایت، لجبازی کودک نباید به عنوان یک ویژگی شخصیتی غیرقابل دستیابی یا یک «خرابی» در رفتار او تلقی شود؛ بلکه این رفتار معمولاً نمایانگر کیفیت ارتباطی است که با او برقرار کردهایم. هر بار که به طور مقتدرانه، اما با صبر، به جای استفاده از دستورات و تهدیدهای فوری، فضای گفتوگو و انتخاب را جایگزین میکنیم، در واقع ساختار روانی کودک را از حالت دفاعی خارج کرده و به سمت همکاری هدایت مینماییم.
منبع خبر: شهرآرا | انتشار: NabzeRuz.ir
