سالها مدت بود افزایش حقوق و مستمریهای بازنشستگان تأمین اجتماعی در خردادماه اعمال میشد و معوقات نیز در تیرماه و مردادماه پرداخت میشد. در چند سال پیش، تصمیمگیرندگان افزایش حقوق را از اردیبهشتماه آغاز کردند تا به سال ۱۴۰۴ و امسال، سال معظم ۱۴۰۵ رسیدیم. افزایش سنواتی مجدداً به خردادماه واگردید، اما معوقات را خدا بهخیر بردارد.
سال گذشته به شهریورماه رسید و امسال مشخص نیست که چه زمان واریز خواهد شد. این «مشخص نیست» از آن جملاتی است که نهایت بیخبری را میرساند. نه تنها مردم، بلکه مسئولین محترم نیز بیخبر هستند. اما بیخبری ما یک برگه یکروست، چون این موضوع به مسئولین میرسد، برگه دورو میشود: بیخبر از زمان پرداخت و بیخبر از اینکه ارزش معوقات به هر روز تعویق کلی فرو میریزد. جالب است اگر مسئله برعکس میشد و مثلاً بازنشستگان واجد پرداخت وجهی بودند، برای هر روز تعویق، جریمهای در نظر گرفته میشد، اما چون قرار است خود آنها پرداخت کنند، هیچکس به تأخیر آنها اهمیتی نمیدهد.
قصه مردم، سازمانها و بانکها همیشه به اتوبان یکطرفه شبیه بوده است. هر جا مردم بدهکار بودهاند، با جریمه و جریمه بر جریمه پس گرفته شدهاند، اما در مواردی که مردم طلبکار بودهاند، پرداختها در زمانی دیگر صورت گرفته که قدرت خرید آنها با روز اول فاصله بسیاری داشته است.
کاش این روند بیموقعی در هیچجا متوقف شود. کاش در پرداختها بر مدار «بهموقع» حرکت شود تا اقدامات نیز «بجا» باشند. وقتی مدیریت بجا و بهموقع باشد، میتوان به روزهای آرامتر و فرداهای بهتر امیدوار شد. تا زمانی که در بر پاشنه بیموقعیتی چرخاند، اقدامات هم بجا رفع مشکلات نخواهد کرد. خوب است که مسئولین محترم، حداقل زمان پرداخت را مشخص کنند تا مردم بتوانند برنامهریزی کنند. این بیخبری نه تنها خبر خوبی نیست، بلکه بسیار بد است. هم روان را میرساند و هم اعتماد را در مدار کاهش میدهد. کاهش اعتماد هم پایههای روابط اجتماعی را سست میکند. این هم اصلا خوب نیست، بهویژه زمانی که دشمنان قسمخورده و خونیندندان ملک و ملت، برای آوارشدن اعتماد عمومی هزاران برنامه دارند.
ما شرایط را درک میکنیم. ادراک درست جامعه محترم بازنشستگان باعث شده است که صدای چندانی به اعتراض بلند نشود، اما ما اهالی رسانه وظیفه داریم به مسئولین محترم یادآور شویم که اگر کشور درگیر جنگ است، ما اهالی کشور نیز بلانشینان جنگ تحمیلی دشمنان و فتنه بیگانگانیم. جنگزدگانی هستیم که باید دستمان را به مروت و مواسات بگیریم.
با درک متقابل میتوانیم از این روزهای سخت به فرداهای امن و آرام برسیم. درک متقابل، اما اتوبانی است که دو باندش باید هموار و آزاد باشد. با این منهج میتوان به منطق همراهی رسید. چیزی که ایران امروز، آن را بهعنوان نیازی راهبردی در صدر فهرست بایستگیهای خود قرار داده است.
منبع: shahraranews.ir
