پرسپولیس در پنجره نقلوانتقالات تابستانی، برخلاف سالهای گذشته، تنها به جذب بازیکنان باتجربه اکتفا نکرد و در کنار چند بازیکن ۲۸ تا ۳۰ ساله، پروژهای جدی برای جوانسازی ترکیب خود را آغاز کرد. جذب بازیکنانی مانند پوریا لطیفیفر، محمدمهدی زارع، پوریا شهرآبادی و حفظ استعدادهایی مانند امیرحسین محمودی، علیرضا هماییفر و یعقوب براجعه، نشاندهنده نگاه بلندمدت مدیران باشگاه به آینده است. اگر اهداف نقلوانتقالاتی پرسپولیس با جذب نفراتی مانند دانیال ایری، فرهان جعفری و کسری طاهری نیز تکمیل شود، سرخها یکی از آیندهدارترین نسلهای فوتبال ایران را در اختیار خواهند داشت.
روی کاغذ، این اتفاق فوقالعاده است. تیمی که میتواند تا هفت یا هشت بازیکن ملیپوش زیر ۲۳ سال داشته باشد، نهتنها سرمایهای ارزشمند برای سالهای آینده محسوب میشود، بلکه از نظر فنی نیز میتواند انرژی، انگیزه و کیفیت تازهای به ترکیب تیم اضافه کند. بسیاری از این بازیکنان شانس حضور در ترکیب اصلی را دارند و حتی برخی از آنها میتوانند رقبای باتجربه خود را نیمکتنشین کنند؛ از زارع در قلب دفاع گرفته تا محمودی در کنارههای زمین و شهرآبادی در خط حمله.
اما همین نقطه قوت میتواند به بزرگترین دغدغه پرسپولیس تبدیل شود؛ جوانگرایی در این ابعاد، یک تیغ دولبه است. تفاوت بزرگ پرسپولیس در این فصل با سالهای گذشته در این است که ملیپوشان امید این تیم دیگر صرفاً بازیکنان نیمکتنشین یا ذخیره نیستند. آنها قرار است نقش مهمی در ترکیب اصلی داشته باشند. این موضوع باعث میشود هر اردوی تیم ملی امید، هر فیفادی و هر تورنمنت بینالمللی، مستقیماً روی روند آمادهسازی پرسپولیس تأثیر بگذارد.
فصل جدید هم از همان ابتدا چنین چالشی را پیش روی مهدی تارتار قرار خواهد داد. بعد از چند هفته ابتدایی لیگ، مسابقات به دلیل فیفادی شهریور و مهر و همزمانی با بازیهای آسیایی ناگویا متوقف میشوند؛ جایی که احتمالاً چهار یا پنج بازیکن پرسپولیس در اختیار حسین عبدی خواهند بود و چند بازیکن دیگر نیز به تیم ملی بزرگسالان دعوت میشوند. در چنین شرایطی، تمرینات پرسپولیس عملاً با کمبود بازیکن برگزار خواهد شد و مهمتر از آن، خطر همیشگی «ویروس فیفا» دوباره سراغ سرخها میآید؛ بازیکنانی که ممکن است با خستگی، مصدومیت یا افت آمادگی از اردوهای ملی بازگردند.
پرسپولیس در سالهای گذشته بارها هزینه این اتفاق را پرداخت کرده است. نمونههایی مانند اوستون اورونوف نشان دادند که بازگشت بازیکنان از اردوهای ملی همیشه با شرایط ایدهآل همراه نیست و گاهی برنامههای فنی تیم را به هم میریزد. حالا تصور کنید این بار چند بازیکن اصلی تیم بهطور همزمان درگیر مسابقات ملی باشند؛ طبیعی است که میزان آسیبپذیری تیم چند برابر خواهد شد.
اگر این توازن برقرار شود، پرسپولیس نهتنها از سرمایهگذاری روی آینده سود خواهد برد، بلکه در کوران فصل نیز از نوسانات ناشی از فیفادیها و اردوهای ملی آسیب کمتری میبیند. در غیر این صورت، همین نسل طلایی و آیندهدار، ناخواسته میتواند به چالشی جدی برای تیمی تبدیل شود که سودای قهرمانی در همه جامها را دارد. جوانگرایی، اگرچه مسیر درستی است، اما تنها زمانی نتیجه میدهد که کنار شور و انگیزه جوانی، تجربه و عمق کافی در ترکیب نیز وجود داشته باشد.
منبع: shahraranews.ir
