به نقل از ایرنا، مراسم رسمی وداع و ادای احترام به پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی از ساعت هشت صبح روز جمعه در تهران آغاز شد و تا عصر همان روز ادامه داشت. در این مراسم، رؤسای دولتها و مجالس، وزیران امور خارجه، نمایندگان ویژه کشورهای مختلف، رهبران ادیان، اندیشمندان، شخصیتهای سیاسی و فرهنگی و گروههای مردمی از تقریباً ۱۰۰ کشور شرکت کردند تا با رهبری وداع کنند که نام و اندیشه او در طول دههها با استقلالخواهی، وحدت مسلمانان، آزادی فلسطین و مقاومت در برابر سلطهگران جهانی پیوند خورده بود.
این حضور وسیع، تنها یک تجمع رسمی یا آیینی متعارف در وداع با یک رهبر سیاسی نبود. تهران در این روز به محلی تبدیل شد که ملتها، ادیان، فرهنگها و جریانهایی که هر یک در سیمای رهبر شهید، بخشی از آرمانهای دیرینه خود برای عدالت، آزادی، استقلال و رهایی از سلطه را میدیدند، گرد هم آمدند.
اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه پیش از برگزاری مراسم اعلام کرده بود که آیین وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی، نهتنها برای ملت ایران، بلکه برای مردم منطقه، مسلمانان و تمامی آزادگان جهان یک رویداد تاریخی و مهم به شمار میرود. او اشاره کرده بود که میهمانانی از حدود ۱۰۰ کشور، شامل شخصیتها، رؤسای دولتها، رؤسای مجالس، وزیران امور خارجه، نمایندگان ویژه دولتها و گروههای متعدد مردمی در این مراسم حاضر خواهند بود. حضور این هیأتها، ابعاد جهانی این رویداد را به وضوح نشان داد، رویدادی که معنای آن فراتر از مرزهای جغرافیایی ایران گسترده شده است.
در میان انبوه پرچمها، چهرهها و زبانهای مختلف، یک پیام مشترک به گوش میرسید. مردمی که برای عدالت میجنگند، رهبرانی را که در سختترین شرایط از حقیقت دست برنمیدارند، فراموش نخواهند کرد. رهبرانی که قدرت را نه برای آسایش شخصی، بلکه برای دفاع از کرامت ملتها میخواهند، در حافظه تاریخ ثبت خواهند شد و حتی شهادت نیز نمیتواند پیوند آنان با آزادگان جهان را از بین ببرد.
صدای استقلال و عزت یک ملت در برابر قدرتهای بزرگ، رهبر شهید انقلاب اسلامی در طول سالهای رهبری خود استقلال رأی را به بهای فشارها، تحریمها، تهدیدها و جنگهای تحمیلی حفظ کرده است. در زمانی که بسیاری از دولتها در برابر اراده قدرتهای بزرگ سر فرود آوردند، او بر حق ملت ایران برای تعیین سرنوشت خویش ایستادگی کرد و اجازه نداد که صدای استقلال و عزت یک ملت خاموش شود.
این استقلال تنها یک موضع سیاسی نبود، بلکه ریشه در اصول اخلاقی و ایمانی داشت. از نظر او، حقانیت یک موضع با میزان رضایت قدرتهای جهانی سنجیده نمیشد. معیار او عدالت، کرامت انسان و دفاع از حقیقت بود. همین استقلال رأی، به گفتمان انقلاب اسلامی نیرویی بخشید که از مرزهای ایران فراتر رفت و در میان ملتهای تحت فشار استعمار، تبعیض، اشغال و مداخله خارجی پژواک پیدا کرد.
حضور نمایندگان دهها کشور در تهران، گواهی بر قدرت همین گفتمانسازی بینالمللی بود. گفتمانی که جهان را به شرق و غرب، شمال و جنوب یا ملتهای درجه یک و درجه دو تقسیم نمیکرد، بلکه مرز اصلی را میان عدالت و ظلم، استقلال و سلطه، مقاومت و تسلیم قرار میداد.
در قلب این گفتمان، فلسطین دارای جایگاهی ویژه بود. رهبر شهید انقلاب اسلامی، آرمان آزادی فلسطین را از محاسبات زودگذر سیاسی جدا کرده و آن را به موضوعی انسانی، اخلاقی و جهانی تبدیل کردند. در روزهایی که بسیاری از دولتهای غربی جنایات رژیم صهیونیستی را با سکوت یا حمایت تسلیحاتی توجیه میکردند، او صدای کودکان بیپناه غزه، خانوادههای آواره فلسطینی و ملتی را که بیش از هفت دهه زیر اشغال و تبعیض زندگی میکردند، به گوش جهانیان رساند.
حمایت او از فلسطین، تابع مصلحتهای دیپلماتیک و روابط قدرت نبود. این حمایت از یک باور عمیق نشأت میگرفت که نمیتوان از عدالت سخن گفت و در برابر اشغال سرزمین یک ملت سکوت کرد. نمیتوان مدعی حقوق بشر بود و کشتار هزاران زن و کودک را نادیده گرفت. نمیتوان از صلح صحبت کرد و در عین حال، ماشین جنگی رژیم صهیونیستی را با پول، سلاح و حمایت سیاسی تقویت کرد.
به همین دلیل، مراسم امروز تنها وداع با رهبر یک کشور نبود، بلکه ادای احترام به صدایی بود که فلسطین را در روزگار فراموشی فریاد زد، در برابر عادیسازی اشغال ایستاد و اجازه نداد مظلومیت ملت فلسطین در میان محاسبات قدرتهای جهانی به حاشیه رانده شود.
رهبر شهید همچنین وحدت مسلمانان را نه یک شعار مناسبتی، بلکه ضرورتی راهبردی برای رهایی جهان اسلام از سلطه و تفرقه میدانستند. او بارها هشدار داده بود که استعمارگران با برجستهسازی اختلافهای قومی، مذهبی و جغرافیایی، توان ملتهای مسلمان را فرسوده کرده و منابع آنان را غارت میکنند. از دیدگاه او، امت اسلامی تنها زمانی میتوانست از حقوق خود دفاع کند که مرزهای ساختگی تفرقه را کنار بگذارد و در برابر دشمنان مشترک، صدای واحدی پیدا کند. حضور شخصیتها و گروههای مردمی از کشورهای مختلف اسلامی در تهران، نمادی از همین آرمان بود. مردمانی با زبانها و مذاهب متنوع گرد هم آمده بودند تا در یک نقطه و در کنار یکدیگر، رهبری را وداع کنند که وحدت را سپر ملتها در برابر استعمار و صهیونیسم میدانست.
اما ابعاد این حضور به جهان اسلام محدود نشد؛ فعالان ضد جنگ، دانشگاهیان، روزنامهنگاران، رهبران دینی، گروههای ضدامپریالیستی و شخصیتهای مستقل از نقاط مختلف جهان نیز در این مراسم حضور داشتند. آنها نماینده وجدانهایی بودند که سلطهگری را با هر نام و پرچمی مردود میدانند و مبارزه ملتها برای استقلال را حق طبیعی آنان به شمار میآورند.
این حضور مردمی، شکاف عمیق میان ملتهای آزاده و برخی دولتهای غربی را نیز بار دیگر نمایان کرد. دولتهایی که در برابر تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران سکوت کردند یا با بیانیههای سیاسی در کنار متجاوزان ایستادند، از افتخار حضور رسمی در این مراسم محروم ماندند، اما از همان جوامع، آزادگان و مخالفان جنگ راه تهران را در پیش گرفتند. سخنگوی وزارت امور خارجه پیشتر گفته بود کسانی در مراسم تشییع شرکت خواهند کرد که خود را در سمت درست تاریخ قرار دادهاند. اجتماع امروز این سخن را به تصویری زنده تبدیل کرد. یک سوی تاریخ، قدرتهایی بودند که تجاوز، اشغال، تحریم و کشتار را با ادعاهای حقوق بشری میپوشانند و سوی دیگر، ملتها و انسانهایی که هنوز عدالت را بر مصلحت و وجدان را بر منافع زودگذر ترجیح میدهند.
رهبر شهید در بحرانها و طوفانهای بینالمللی، چهرهای مقاوم و استوار از خود بر جای گذاشتند. نه فشار اقتصادی او را به عقبنشینی واداشت، نه تهدید نظامی ارادهاش را شکست و نه تبلیغات گسترده رسانهای توانست مسیرش را تغییر دهد. او در روزهای دشوار، آرامش را به جامعه و صلابت را به ساختار تصمیمگیری کشور منتقل کرد و در برابر دشمنانی ایستاد که گمان میکردند با تشدید فشار، ملت ایران را از آرمانهای خود جدا خواهند کرد. شجاعت او تنها در سخن گفتن نبود؛ شجاعت واقعی در پذیرفتن مسئولیت، پرداخت هزینه و ایستادن تا پایان راه جلوه یافت. این ویژگی است که رهبران بزرگ را از سیاستمداران روزمره متمایز میکند. سیاستمداران با پایان مسئولیت از یادها میروند، اما رهبرانی که سرنوشت خود را با سرنوشت ملتها و مظلومان جهان پیوند میزنند، به بخشی از حافظه تاریخی بشر تبدیل میشوند.
انساندوستی رهبر شهید نیز مرز جغرافیا، نژاد، زبان و مذهب نمیشناخت. حمایت از ملتهای مظلوم، برای او نه ابزاری برای کسب نفوذ، بلکه تکلیفی انسانی و اخلاقی بود. از فلسطین و لبنان تا ملتهای گرفتار جنگ، استعمار و تبعیض، هر جا فریادی برای عدالت بلند میشد، گفتمان او بر حق مقاومت و کرامت انسان تأکید میکرد.
مراسم امروز بار دیگر ثابت کرد که مردم جهان، رهبرانی را که دغدغهای فراتر از مرزهای کشور خود دارند فراموش نمیکنند. آنها کسانی را به خاطر میسپارند که در برابر زورگویان جهانی ایستادهاند، از محرومان دفاع میکنند، در روزهای خطر میدان را ترک نمیکنند و برای باورهای خود تا آخرین لحظه هزینه میدهند.
تهران امروز، تنها میزبان میهمانانی از تقریباً ۱۰۰ کشور نبود. پایتخت ایران به صحنهای تبدیل شد که در آن، آرمانهای چند نسل از مبارزان آزادیخواه و ضد استعمار به هم پیوست. از آزادگان جهان اسلام تا مخالفان جنگ و امپریالیسم در اروپا، آسیا، آفریقا و دیگر نقاط جهان، همه در یک پیام مشترک همصدا شدند که راه مقاومت با شهادت پرچمدار آن پایان نمییابد.
جهان، روز جمعه در وداع با رهبری به پا خاست که قدرتهای سلطهگر سالها تلاش کردند صدای او را خاموش کنند، اما پژواک اندیشهاش از مرزهای ایران فراتر رفت. پیکر رهبر شهید بدرقه شد، اما پرچمی که او برای عدالت، استقلال، وحدت مسلمانان و آزادی فلسطین برافراشت، همچنان بر دوش ملتهایی باقی خواهد ماند که تسلیم ظلم نمیشوند و آزادی را از حافظه خود پاک نخواهند کرد.
منبع: www.irna.ir
