به نقل از “ورزش سه”، عبدالله ویسی را در میانههای لیگ پانزدهم در محل نشست خبری سازمان لیگ واقع در خیابان سئول ملاقات کردیم. او پس از پیروزی تیمش در برابر برانکو ایوانکوویچ در آغاز لیگ برتر، به نمایش قدرت خود به عنوان یک شگفتیساز پرداخته و اکنون قصد داشت تا کار خود را به پایان برساند. در نهایت، ویسی موفق شد در پایان فصل قهرمانی را کسب کند و جامی را برنده شود که ستارههای پرسپولیس نتوانسته بودند به آن دست یابند. به نوعی این قهرمانی نخستین حسرت برای تیم برانکو ایوانکوویچ محسوب میشد، زیرا آنها میخواستند این جام را در حضور تماشاگران پرشمار خود به فرزند کاپیتان فقید خود اهدا کنند.
این قهرمانی باعث شد تا برند عبدالله ویسی از یک مربی معمولی به یک مربی قهرمان تبدیل شود، وضعیتی که تنها تعداد کمی از سرمربیان در ایران تجربه کردهاند. پس از آن، عبدالله به نیمکت سپاهان نیز رسید، اما نتوانست موفقیتهای قبلی خود را تکرار کند و قهرمانی با کمترین گل خورده در استقلال خوزستان به یک مورد نادر در تاریخ فوتبال ایران تبدیل شد. ویسی سپس با دستاوردهایی مانند حفظ تیمها در لیگ برتر و ارتقای برخی دیگر از تیمها به سطح اول فوتبال ایران، توانست جایگاه خود را حفظ کند.
این بار عبدالله در هتل المپیک به دیدار خبرنگاران آمد. جایی که آنها در یک سالن کوچک به میزبانی باشگاه پرسپولیس، نیم ساعت پیش از آنکه سرمربی سرخپوشان پشت میز بنشیند و به سوالات پاسخ دهد، با وی گفتگو کردند. شروع صحبتهای ویسی، خبرنگاران را به وجد آورد. او به شیوهای شیرین، سریع و صریح با آنها صحبت میکرد و به سوالات پاسخ میداد و بدون هیچ ابایی از مطرح کردن اظهارات جنجالی، احترام تیم پرسپولیس را نیز حفظ میکرد. اما وقتی یکی از خبرنگاران حوزه پرسپولیس سوالی در مورد سبک بازی این تیم مطرح کرد، دیگر طاقت نیاورد و از خود و تیمش دفاع کرد.
سوال این بود که “آیا از پرسپولیس نمیترسید؟” با مقدمهای که بیان میکرد سرخپوشان تهرانی در این فصل در 20 دقیقه نخست شروعی تهاجمی و پرموقعیت داشته و توانستهاند بر نمایش مسابقه تسلط یابند و به این ترتیب حریفان خود را از پیشرو بردارند. مقدمه دیگر بر این مبنا بود که عبدالله ویسی با توجه به سبک دفاعی تیمش در استقلال خوزستان و تجربه توقف پرسپولیس، آیا دوباره به سبک تدافعی تکیه خواهد کرد؟
این سوال به نوعی برای عبدالله ویسی ناراحتکننده بود و او در مقام دفاع از خود و تیمش، پاسخی داد که شاید به نوعی کری برای پرسپولیسیها محسوب میشد: – من در دهه شصت مقابل پرسپولیس بازی کردم، 17 سالم بود. همان 20 دقیقه اول بسیار دشوار بودند اما من به آنها گل زدم. در دهه 70 نیز مقابل آنها بازی کردم و در 20 دقیقه به آنها گل زدم.
– در مربیگری از آنها نترسیدم. برایشان احترام قائلم اما نمیترسیم. ما هم ذوب آهن هستیم و برنامه خودمان را داریم.
– در دو بازی اول اینطور بودند اما تیمها آنالیز کردند و دیگر اینگونه نبود. برایشان احترام قائل هستیم اما نمیترسیم، ما ذوب آهن هستیم و کار خود را انجام میدهیم.
اکنون روز مسابقه فرارسیده و مهدی تارتار و عبدالله ویسی خود را برای یک جدال جذاب آماده خواهند کرد. در این نقطه، کریخوانیها و رجزخوانیها به پایان رسیده و زمان عمل فرا رسیده است. تیمی که میخواهد نشان دهد از پرسپولیس نمیترسد و پرسپولیسی که برای کسب سه امتیاز به میدان خواهد رفت.
منبع خبر: ورزش۳ | انتشار: NabzeRuz.ir
